W postkolonialnym kontekście i za dekonstrukcją mitów na początku wojny wypowiedział się Dyrektor Instytutu Ukraińskiego Wołodymyr Szejko: „Niepoważne traktowanie przez Zachód wezwań Ukrainy do bojkotu Rosji i jego oburzające pragnienia „pojednania” ofiary ze sprawcą są głęboko kolonialne i aroganckie. Ten światopogląd kształtuje sztywna hierarchia: Rosja nadal jest centrum, a Ukraina mało znaną peryferią; wartość dodana rosyjskiej kultury jest wyższa niż życie ludzi. Głos Rosji jest znacznie bardziej autorytatywny niż głos jej skolonizowanych sąsiadów. Paradygmat ten jest beznadziejnie przestarzały, dlatego nigdy nie powinniśmy zgadzać się na „pojednanie” czy dialog bez uprzedniej dekonstrukcji tego paradygmatu”.

Co do „dobrych (uczciwych) Rosjan” zacytuję ukraińską pisarkę Irenę Karpę: „Okazuje się, że ta sama Ulicka, którą bardzo lubiłam, oświadczyła, że ​​Kijów to „rosyjskie miasto” i tylko język rosyjski brzmi tam naturalnie. A co ze mną, która mówi po ukraińsku? A ty (LS – do dziennikarki)? I co z tymi wszystkimi ludźmi, którzy mówią po ukraińsku?”.

Wypowiedź I. Karpy dowodzi, że można być osobą utalentowaną, dysydentem, pacyfistą, ale być nośnikiem idei i szerzyć doktrynę ‘ruskiego miru”.

W obliczu trwającej wojny w Ukrainie i napływu uchodźców do Polski, język ukraiński stał się językiem coraz bardziej pożądanym. Polacy chcą komunikować się z ukraińskimi sąsiadami, pomagać im w codziennych sprawach i budować z nimi relacje. Nauka języka ukraińskiego staje się więc nie tylko wyzwaniem edukacyjnym, ale także wyrazem solidarności i troski.

Chociaż polski i ukraiński należą do rodziny języków słowiańskich, istnieją między nimi pewne różnice, które mogą utrudniać naukę. Osoby polskojęzyczne mogą mieć problemy z wymową ukraińskich głosek, takich jak "г". aby wymówić ukraińskie г (h), można zacząć od polskiego ch i stopniowo przesuwać się w stronę g. Należy jednak pamiętać, że ukraińskie г jest wymawiane jeszcze bardziej gardłowo niż polskie ch.

W 2022 roku obserwujemy znaczny wzrost odsetka obywateli Ukrainy posługujących się językiem ukraińskim w życiu codziennym. W porównaniu z rokiem 2021, kiedy wskaźnik ten wynosił 64%, w 2022 roku wzrósł on do 71%. Jednocześnie poziom używania języka rosyjskiego spadł o prawie 10%.

Przyczyny wzrostu używania języka ukraińskiego: Wojna Rosji przeciwko Ukrainie, polityka językowa państwa i wzrost prestiżu języka ukraińskiego. Agresja Rosji wywołała silny wzrost świadomości narodowej wśród Ukraińców. Wzrosła potrzeba identyfikowania się z ukraińską kulturą i językiem.Ukraińskie władze od lat prowadzą politykę promującą używanie języka ukraińskiego w życiu publicznym. Wzrost popularności języka ukraińskiego jest częściowo rezultatem tych działań. Wzrost znaczenia Ukrainy na arenie międzynarodowej przyczynia się do wzrostu prestiżu języka ukraińskiego. Coraz więcej osób na świecie uczy się języka ukraińskiego.

Rosyjska kultura pozostaje narzędziem propagandy i szerzenia ‘ruskiego miru’. Oksana Zabużko wprost i na różne sposoby mówi, że rosyjska kultura jest protekcjonalnie wyniosła i imperialna jak sama Rosja, że „jeśli zaakceptujesz tezę Tołstoja, gratulacje. Jesteś gotów na przybycie rosyjskich wojsk”.

W kolejnym artykule pt. II wojna Światowa objęła całą Ukrainę i tylko 10 proc. Rosji. Ale Zachód współczuje Rosjanom ukraińska pisarka i intelektualistka podkreśla: „Czas spojrzeć na rosyjską literaturę nowymi oczami, wszak w dużej mierze to ona utkała „siatkę maskującą” dla rosyjskich czołgów. Studiowałam w ZSRR, gdzie literatura rosyjska była w szkołach przedmiotem obowiązkowym. Pamiętam szok z dzieciństwa, jakim było opowiadanie Turgieniewa „Mumu". Głuchoniemy pańszczyźniany chłop, dobra dusza, na rozkaz dziedziczki zabija jedyne bliskie mu stworzenie, wierną suczkę. Historia ta miała wzbudzić u dzieci litość do bohatera i nienawiść do złej pani. Rozpoznaję dziś ludzi wychowanych w tamtej szkole w tych, którzy przeklinają Putina i współczują dobrym rosyjskim żołnierzom, których wysłał on na Ukrainę, żeby zabijali ogniem i mieczem nie tylko suczki, ale i wszystkie żywe stworzenia – biedni chłopcy, jak oni cierpią”.

W dniu 22 lutego redakcja „Kalendarza Beskidzkiego” świętowała wydanie kolejnego 23 rocznika. Spotkanie autorskie z prof. dr. hab. Lechem Suchomłynowem, zatytułowane „Ruski mir i kremlowska propaganda – postkolonialna dekonstrukcja mitów”, przyciągnęło tłumy miłośników historii i literatury.

W swoim wystąpieniu prof. Suchomłynow skupił się na analizie koncepcji „ruskiego miru”, wykorzystywanej przez Kreml do usprawiedliwienia agresji na Ukrainę. Prelegent podkreślił, że idea „ruskiego miru” jest sztucznym konstruktem, służącym do legitymizacji imperialnych ambicji Rosji.

Redakcja „Kalendarza Beskidzkiego” zaprasza na promocję kolejnego rocznika oraz na spotkanie autorskie z prof. dr. hab. Lechem Suchomłynowem (Instytut Slawistyki PAN), które odbędzie się 22 lutego o g. 17.00 w Galerii Bielskiej BWA w willi Sixta przy ul. Mickiewicza, Bielsko-Biała.

Tezy i postulaty prof. Lecha Suchomłynowa

W kontekście badań postkolonialych w ukraińskich kołach naukowych co raz głośniej mówi się o krytyce czy nawet hermeneutyce postkolonialnej.

Hermeneutyka postkolonialna jest rozumiana jako interdyscyplinarne podejście do badań tekstów, kultur i historii, które łączy perspektywy hermeneutyki i teorii postkolonialnej. Innymi słowy, wykorzystuje narzędzia i metody interpretacji hermeneutycznej, aby krytycznie analizować teksty i zjawiska kulturowe z uwzględnieniem niekorzystnych skutków kolonializmu i jego trwałej spuścizny. Celem hermeneutyki postkolonialnej jest demaskowanie ukrytych założeń i uprzedzeń wewnątrz tekstów i kultur; pokazanie w jaki sposób kolonialne władze wykorzystywały kulturę i język, dyskursy i narracje do dominacji i marginalizacji; daje głos marginalizowanym aspektom, pozwalając na interpretacje tekstów i kultury w świetle doświadczeń społeczności dotkniętych kolonializmem; wyzywa dominujące narracje historyczne, krytycznie kwestionując kolonialne interpretacje historii i proponuje alternatywne spojrzenia i, ważne dla nas, przeczytania/rozkodowania tekstów.

Rosyjscy okupanci zwiększają tempo przymusowej paszportyzacji ludności na tymczasowo okupowanych terytoriach Ukrainy, zwłaszcza w obwodzie chersońskim i zaporoskim, informuje Sztab Generalny Sił Zbrojnych Ukrainy. Według jego danych armia rosyjska terroryzuje ludzi, zmuszając ich do uzyskania rosyjskich paszportów. W przypadku odmowy okupanci grożą deportacją.

„Przyjeżdża kolumna pustych autobusów z przedstawicielami Federalnej Służby Bezpieczeństwa Rosji, którzy nawiązując do podpisanego przez Prezydenta Federacji Rosyjskiej dekretu o wydaleniu z okupowanych terytoriów osób nieposiadających obywatelstwa rosyjskiego, stawiają warunek: albo rezygnacja z ukraińskiego obywatelstwa na rzecz rosyjskiego, albo natychmiastowe wydalenie i konfiskata mienia” – czytamy w oświadczeniu Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Ukrainy.

Istnieją fakty dotyczące praktyk represyjnych, ograniczeń w dostępie do usług medycznych, w przemieszczaniu się między miejscowościami dla osób, które odmawiają otrzymania rosyjskich paszportów.