Pod koniec czerwca odbyło się spotkanie “Polityka migracyjna w opiniach aktorów instytucjonalnych”, zorganizowane przez Komitet Badań nad Migracjami Polskiej Akademii Nauk. Spotkanie miało charakter moderowanego panelu dyskusyjnego, w ramach którego każdy uczestnik miał możliwość krótkiej odpowiedzi na sześć pytań:

• Jakie Państwa zdaniem powinny być najważniejsze cele polityki polonijnej?
• Jak Państwa zdaniem powinien zostać zorganizowany system finansowania polityki polonijnej / działań na rzecz Polonii i Polaków za Granicą?
• W jaki sposób Państwa zdaniem powinna być reprezentowana w kraju Polonia i Polacy za granicą?
• Jakie są Państwa zdaniem najważniejsze bariery w zakresie realizacji działań na rzecz Polonii i Polaków za granicą?
• W jaki sposób państwo polskie powinno wspierać powroty Polaków z emigracji (zwłaszcza osób wysoko wykwalifikowanych)?
• Jakie są Państwa zdaniem najważniejsze wyzwania w zakresie wspierania edukacji polonijnej?

W dyskusji wziął udział prezes Berdiańskiego Polskiego Kulturalno-Oświatowego Towarzystwa „Odrodzenie”, obecnie funkcjonującego zagranicą i na terenach nieokupowanych.

Skandaliczny polski poseł antyukraińskiej „Konfederacji” Grzegorz Brown, będący kandydatem w wyborach do Parlamentu Europejskiego, usunął flagę Ukrainy z kurhanu Kościuszki w Krakowie. Na X (Twitter) napisał, że flaga wisiała „w złym miejscu”.

Do wpisu opatrzonego hashtagami #StopUkrainizacjiPolski („Stop ukrainizacji Polski”), #ŻebyPolskaByłaPolska („Żeby Polska była Polską”) towarzyszy film przedstawiający zdjęcie flagi z masztu.

Jak zauważa „Rzeczpospolita”, ukraińska flaga została wywieszona na maszt na Kopcu Kościuszki wkrótce po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji na pełną skalę.

Decyzję taką jednogłośnie podjął 4 kwietnia 2022 r. Komitet Ochrony Kopca Kostiuszki, o czym informuje na swojej stronie internetowej.

Sformułowanie „Turcja krajem na rozdrożu” – niczym wytarty slogan – przewija się w przewodnikach turystycznych, funkcjonując niczym banalny aksjomat. W europocentrycznej świadomości zbiorowej toponim „Turcja” przybiera orientalny charakter, egzotyczny i pozbawiony głębszych konotacji kulturowo-obyczajowych.

Publikacje naukowe, wnikliwe analizy współczesnej Turcji pióra dziennikarzy, raporty międzynarodowych organizacji broniących praw człowieka pozostają niezauważone lub świadomie ignorowane przez egocentryczne społeczeństwo cywilizacji zachodniej. To trafnie ujął to Samuel P. Huntington, podkreślając, że Zachód nie jest uniwersalny, jest cywilizacją, jedną z wielu cywilizacji świata (Ślęczka, 2002).

Warto jednak dostrzec pozytywny trend: w ostatnich latach na polskim rynku wydawniczym ukazało się kilka pozycji książkowych – zarówno autorów krajowych, jak i zagranicznych – które dogłębnie opisują sytuację społeczno-polityczną, kulturowo-obyczajową oraz aspekty życia codziennego współczesnych mieszkańców Republiki Turcji.

Ksenia Zborowska w artykule Analiza i dekonstrukcja głównych ideologemów doktryny „rosyjskiego świata” stawia retoryczne pytania: „Rosyjski dramaturg i tłumacz Aleksandr Ostrovskij definiuje ‘ruski mir’ jako wspólnotę ludzką prawosławnych chrześcijan, żyjących w jedności wiary, obrzędów i zwyczajów”. Czy w państwie wieloetnicznym można mówić o jakiejś wspólności obrzędowości i różnorodności praktyk politycznych? Tym bardziej o jedności wiary w kraju wielowyznaniowym i wolności religijnej?» I odpowiada: «Wydaje mi się, że problemy wynikające ze sformułowania tych pytań w istotny sposób przyczyniają się do pogłębienia kryzysu rosyjskiej kultury i polityki, o którym mówią ci sami ideolodzy, wychwalający mesjańską rolę Rosji».

‘Ruski mir’ kształtuje się i funkcjonuje wobec Zachodu, którego zniekształcony obraz sam stwarza.

Kobiety od wielu lat walczą o równouprawnienie i emancypację. W ostatnich czasach obserwujemy wzrost popularności feminatywów, czyli żeńskich form gramatycznych tradycyjnie zarezerwowanych dla mężczyzn. To zjawisko budzi wiele kontrowersji, ale też staje się symbolem walki o równą reprezentację płci w języku i społeczeństwie.

Należy jednak pamiętać, że ruch emancypacyjny nie jest jednorodny. Wśród kobiet "walczących" o równouprawnienie można spotkać różne postawy i zachowania. Niektóre z nich rzeczywiście wzmacniają negatywne stereotypy dotyczące kobiet, takie jak skłonność do plotek, intryg i knucia. To cechy, które tradycyjnie kojarzone są z płcią żeńską, ale nie są inherentnie kobiece i często są wykorzystywane do dyskredytowania kobiet w sferze publicznej.

Drodzy Rodacy w Polsce i na całym świecie!

W tych dniach pragniemy złożyć Wam najserdeczniejsze życzenia z okazji majowych świąt, Dnia Polskiej Flagi, Dnia Polonii i Polaków za Granicą oraz Święta Konstytucji 3 Maja.

Choć w tym roku te święta obchodzimy w szczególnie trudnych okolicznościach, nasze serca wypełnia niezłomna nadzieja na powrót do wolnej i niepodległej Ukrainy. Pamiętamy o wartościach, na których zbudowana jest nasza tożsamość – o wolności, równości i braterstwie. Te wartości stanowią dla nas drogowskaz w naszej walce agresorem.

Dzień Polonii i Polaków za Granicą to również czas na refleksję nad rolą diaspory w budowaniu przyszłości Polski.

Polacy rozsiani po całym świecie stanowią ogromny potencjał, który może być wykorzystany dla dobra naszego kraju. Ważne jest, abyśmy wspierali ich w podtrzymywaniu polskości i tworzyli warunki do ich aktywnego udziału w życiu społecznym, gospodarczym i kulturalnym Polski. Pamiętajmy o Polonii i Polakach za Granicą nie tylko 2 maja, ale przez cały rok!

Dziękujemy Wam, Polakom w Polsce i na całym świecie, za Wasze niezwykłe wsparcie i solidarność. Wasza pomoc i życzliwość dają nam siłę do przetrwania i wiarę w zwycięstwo.

W postkolonialnym kontekście i za dekonstrukcją mitów na początku wojny wypowiedział się Dyrektor Instytutu Ukraińskiego Wołodymyr Szejko: „Niepoważne traktowanie przez Zachód wezwań Ukrainy do bojkotu Rosji i jego oburzające pragnienia „pojednania” ofiary ze sprawcą są głęboko kolonialne i aroganckie. Ten światopogląd kształtuje sztywna hierarchia: Rosja nadal jest centrum, a Ukraina mało znaną peryferią; wartość dodana rosyjskiej kultury jest wyższa niż życie ludzi. Głos Rosji jest znacznie bardziej autorytatywny niż głos jej skolonizowanych sąsiadów. Paradygmat ten jest beznadziejnie przestarzały, dlatego nigdy nie powinniśmy zgadzać się na „pojednanie” czy dialog bez uprzedniej dekonstrukcji tego paradygmatu”.

Co do „dobrych (uczciwych) Rosjan” zacytuję ukraińską pisarkę Irenę Karpę: „Okazuje się, że ta sama Ulicka, którą bardzo lubiłam, oświadczyła, że ​​Kijów to „rosyjskie miasto” i tylko język rosyjski brzmi tam naturalnie. A co ze mną, która mówi po ukraińsku? A ty (LS – do dziennikarki)? I co z tymi wszystkimi ludźmi, którzy mówią po ukraińsku?”.

Wypowiedź I. Karpy dowodzi, że można być osobą utalentowaną, dysydentem, pacyfistą, ale być nośnikiem idei i szerzyć doktrynę ‘ruskiego miru”.