Z okazji Świąt Bożego Narodzenia Polacy z okupowanego Berdiańska pragną złożyć wszystkim życzenia pokoju, nadziei i miłości. W tych trudnych czasach niech Boże Narodzenie przyniesie choć odrobinę radości i otuchy. Solidaryzujemy się ze wszystkimi cierpiącymi i wierzymy, że lepsze dni nadejdą.

W obliczu trwającej wojny w Ukrainie, a szczególnie w okupowanych regionach, takie jak Berdiańsk, słowa wsparcia i życzenia świąteczne nabierają szczególnego znaczenia. Polacy mieszkający w tych trudnych warunkach, kierując swoje myśli do rodaków na całym świecie, przekazują nie tylko świąteczne pozdrowienia, ale również wyrażają głęboką wdzięczność za okazane wsparcie.

Mimo wszystko, niech magia świąt przeniknie do Waszych serc!

O czym mówiła warszawska konferencja „Społeczności ukraińskie w Polsce: relacje i dyskursy”?

W czasach, gdy debata o migracji często grzęźnie w uproszczeniach, Warszawa na jeden dzień stała się miejscem rozmowy poważnej, pogłębionej i nieideologicznej. Konferencja „Społeczności ukraińskie w Polsce: relacje i dyskursy”, zorganizowana przez Instytut Studiów Politycznych PAN, zgromadziła badaczy, praktyków, przedstawicieli mniejszości narodowych i ukraińskiej diaspory. Była to okazja, by spojrzeć na Ukrainki i Ukraińców w Polsce nie przez pryzmat statystyk, ale przez pryzmat doświadczeń, relacji i kulturowej obecności.

Wśród wielu głosów szczególne zainteresowanie wzbudził referat prof. Olexiya Sukhomlynowa z Instytutu Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej UW, zatytułowany „Gremi Borsch Fest jako przestrzeń socjalizacji i autoprezentacji Ukraińców w Polsce”. Brzmi jak temat niszowy? Niesłusznie. To właśnie analiza festiwalu kulinarno-kulturalnego okazała się kluczem do zrozumienia szerszych procesów społecznych zachodzących w diasporze.

Najnowszy raport Narodowego Banku Polskiego dotyczący sytuacji Ukraińców w Polsce przynosi obraz znacznie bardziej złożony, niż sugerują publicystyczne uproszczenia i powtarzane od miesięcy stereotypy. Z danych wynika, że na koniec czerwca 2025 roku w Polsce przebywało około miliona osób, które przyjechały po rosyjskiej agresji z 2022 roku: ponad 660 tys. dorosłych i niemal 330 tys. dzieci. Do tego należy doliczyć imigrantów z okresów wcześniejszych, co oznacza, że mimo upływu czasu znaczna część uchodźców i migrantów nadal wiąże swoją przyszłość właśnie z Polską. Nie chodzi już wyłącznie o reakcję na kryzys, ale coraz częściej o świadomą decyzję życiową. Raport podkreśla, że rośnie liczba osób deklarujących zamiar pozostania w Polsce na dłużej; migranci poprawiają znajomość języka, stabilizują sytuację mieszkaniową, zakładają rodziny, coraz częściej kupują własne mieszkania i odchodzą od tymczasowych form zakwaterowania. W 2025 roku aż 63 procent badanych deklarowało dobrą znajomość polskiego, podczas gdy jedynie niewielki odsetek przyznawał się do braku umiejętności językowych. To ważny sygnał, bo w integracji społecznej język bywa barierą kluczową.

Od początku 2022 roku wojna wywróciła życie milionów ludzi w Ukrainie, w tym polskiej diaspory na południowym wschodzie kraju. W takich warunkach wiele mogło zniknąć – szkoły, projekty kulturalne, poczucie wspólnoty. A jednak potrzeba edukacji, języka i kultury nie tylko nie zanikła – stała się silniejsza niż kiedykolwiek.

W Berdiańsku i Zaporożu powstało partnerstwo, które pokazuje, jak w trudnych czasach można działać razem, łączyć siły i budować przyszłość. Polskie Kulturalno-Oświatowe Towarzystwo „Odrodzenie” w Berdiańsku oraz Towarzystwo Kultury Polskiej im. św. Jana Pawła II w Zaporożu postawiły na stworzenie korporacji kulturalnej – formalnej struktury, która integruje doświadczenia i zasoby, a jednocześnie daje stabilność i profesjonalizm każdemu projektowi.

Takie partnerstwo to coś więcej niż wydarzenia i lekcje – to przestrzeń dialogu i pamięci historycznej, w której polska tradycja i kultura nie giną, lecz są przekazywane kolejnym pokoleniom.

28 listopada 2025 roku w Warszawie, w Hotelu Gromada, odbyło się Polsko-Ukraińskie Forum Przyszłości – jedno z najważniejszych wydarzeń tego roku poświęconych relacjom polsko-ukraińskim, bezpieczeństwu, migracjom, współpracy gospodarczej oraz procesom odbudowy Ukrainy. Forum, zorganizowane przez Fundację Stand with Ukraine, zgromadziło polityków, dyplomatów, przedsiębiorców, ekspertów oraz badaczy, tworząc unikalną przestrzeń, w której perspektywy polityczne i ekonomiczne splatają się z analizą zagrożeń informacyjnych i przemian społecznych.

Wydarzenie otworzyła Joanna Cuper, a następnie głos zabrała prezeska Fundacji, Natalia Panczenko, podkreślając konieczność utrzymania solidarności w warunkach przedłużającej się agresji Rosji na Ukrainę. Wystąpienie Wasyla Bodnara, Ambasadora Ukrainy w RP, nadało całości wyraźny wymiar dyplomatyczny, wskazując na ścisły związek bezpieczeństwa militarnego z kondycją europejskiej polityki i odpornością państw regionu.

Historia stosunków rosyjsko-ukraińskich wskazuje na długotrwałą, systematyczną i dobrze udokumentowaną praktykę przywłaszczania ukraińskiego dziedzictwa kulturowego. Od okresu średniowiecza po XX wiek władze rosyjskie — najpierw księstwa i struktury imperialne, a następnie państwo sowieckie — konsekwentnie wywoziły, centralizowały i przekształcały ukraińskie dobra kultury. Zjawisko to nie stanowiło pojedynczych epizodów, lecz było elementem kompleksowej polityki tworzenia własnego kanonu kulturowego poprzez asymilację dziedzictwa innych narodów, w szczególności Ukrainy.

Niniejszy tekst stanowi rozważanie analityczne nad artykułem Krytyka Polityczna pt. „Polska robi wszystko, żeby wyhodować u siebie ukraińskie faszystowskie bojówki”

Współczesna Polska, stając się jednym z głównych krajów przyjmujących uchodźców i migrantów z Ukrainy, znalazła się w sytuacji kulturowego oraz politycznego testu dojrzałości. Od 2014 roku, a szczególnie po pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę w lutym 2022 roku, Polacy okazali bezprecedensową solidarność — otworzyli granice, domy i szkoły. Jednak, jak zauważa autor artykułu opublikowanego na łamach Krytyki Politycznej, początkowa euforia empatii ustępuje dziś miejsca zjawiskom dystansu, niechęci i dyskryminacji. Publicysta pisze prowokacyjnie, że Polska „robi wszystko, by wyhodować u siebie ukraińskie faszystowskie bojówki” — jest to metafora ostrzegawcza, lecz zarazem symptomatyczna dla napięć, które ujawniają się w relacjach między większością a migrantami.

Tekst ten należy rozpatrywać nie jako publicystyczny wybuch emocji, lecz jako diagnozę społecznych procesów marginalizacji. Autor wskazuje, że w polskich szkołach dzieci ukraińskie coraz częściej spotykają się z agresją słowną, symbolicznym wykluczeniem i stygmatyzacją. Obraźliwe hasła typu „Wołyń – pamiętamy” czy „wracaj do siebie” są nie tylko formą przemocy symbolicznej, lecz także świadectwem utrwalonych w pamięci zbiorowej stereotypów. W tym sensie, zjawisko dyskryminacji migrantów ukraińskich jest kontynuacją długiej historii polskich trudności w integracji mniejszości – od II Rzeczypospolitej po współczesność.